Tien jaar. Zo lang hebben fans moeten wachten op een nieuw deel in de Dragon Age-serie. Na Dragon Age: Inquisition in 2014 werd het stil rondom BioWare's fantasy-franchise, terwijl de studio worstelde met Anthem en interne reorganisaties. Nu is Dragon Age: The Veilguard er dan eindelijk, en de vraag is simpel: was het wachten waard?
The Veilguard speelt zich af tien jaar na de gebeurtenissen van Inquisition. Je kruipt in de huid van Rook, een nieuwe held die op het spoor zit van Solas, de elf die aan het einde van het vorige deel onthuld werd als een oude god. Zijn plan om de Sluier tussen de wakkere wereld en de Fade neer te halen dreigt catastrofaal uit te pakken, en het is aan jou om een team samen te stellen dat dit kan voorkomen.
Gameplay: actie met een vleugje tactiek
Laten we er geen doekjes om winden: The Veilguard is geen tactische RPG meer. Waar Dragon Age: Origins draaide om pauseerbare, strategische gevechten, kiest BioWare hier vol voor actie. Je hakkt, ontwijkt en lanceert spreuken in een tempo dat meer doet denken aan Mass Effect dan aan klassieke fantasy-RPG's. Dat is een keuze die niet iedereen zal bevallen, maar het resultaat is wel degelijk gepolijst.
Het gevechtssysteem draait om lichte en zware aanvallen, ontwijkingen, speciale vaardigheden en ultieme aanvallen. Je kunt de actie pauzeren om je twee teamgenoten orders te geven, wat net genoeg tactische diepgang biedt voor spelers die dat missen. De echte hoogtepunten zijn de baasgevechten, met name de confrontaties met High Dragons die je dwingen om aanvalspatronen te bestuderen en slim te reageren.
Wat opvalt is dat je teamgenoten geen eigen gezondheidsbalk meer hebben en niet uitgeschakeld kunnen worden. Ze functioneren meer als verlengstukken van je eigen personage dan als volwaardige vechters. Dat voelt als een stap terug. Aan de andere kant is er ruim voldoende loot en customisatie om je RPG-hart te vullen, inclusief uitgebreide vaardigheidsbomen en de mogelijkheid om punten kosteloos te herverdelen.
Presentatie: spectaculair maar niet foutloos
Visueel maakt The Veilguard indruk. BioWare koos voor een gestileerde art direction die meer richting animatiefilm gaat dan fotorealisme. De omgevingen zijn adembenemend, van de desolate toppen van Kal-Sharok tot de surrealistische elfenruines in het Arlathan-bos. De character creator is uitgebreid en levert personages op die er in elke cutscene fantastisch uitzien.
Technisch draait de game solide. Op PC met een RTX 4070 Super is een stabiele 60fps op 4K haalbaar met DLSS. Alleen in het late gedeelte van het spel, wanneer tientallen spell-effecten tegelijk afgaan, kan de framerate haperen. De Engelse voice acting is over de hele linie sterk, al rapporteerden sommige spelers bugs met ontbrekende stemmen vroeg in het avontuur.
Verhaal en personages: de ware kracht
Als er een ding is waar The Veilguard uitblinkt, zijn het de personages. Elk van de zeven teamleden heeft een volwaardige verhaallijn met eigen wendingen, een persoonlijke vijand en een triomfantelijk hoogtepunt. Het doet denken aan de loyaltymissies uit Mass Effect 2, maar dan flink uitgebreid. Vrijwel elke zijmissie is gekoppeld aan een companionverhaal, waardoor niets aanvoelt als opvulwerk.
Het hoofdverhaal volgt een missiegebaseerde structuur in drie aktes. Waar de eerste akte nog wat traag op gang komt, bouwt het spel gestaag op naar steeds spectaculairdere setpieces. De finale is ronduit indrukwekkend en overtreft volgens veel critici alles wat BioWare eerder heeft gemaakt, inclusief de beroemde 'suicide run' uit Mass Effect 2.
De game is op dit moment te koop via Steam, de PlayStation Store en de Xbox Store. De adviesprijs is 69,99 euro.
Wel moeten we eerlijk zijn over de beperkingen. De leveldesign is grotendeels lineair: mooie maar smalle corridors met hier en daar een zijpad. De open wereld van Inquisition is ingeruild voor een meer gefocuste aanpak. Dat pakt meestal goed uit qua pacing, maar de herhaaldelijke 'vernietig de kristallen'-puzzels die de verkenning onderbreken worden op den duur vermoeiend.
Voor wie de vergelijking zoekt: waar Baldur's Gate 3 koos voor maximale tactische vrijheid en een klassieke RPG-aanpak, gaat The Veilguard juist de andere kant op met meer actie en een strakkere regie. Beide benaderingen hebben hun charme, maar het zijn fundamenteel andere ervaringen.
The Veilguard is niet het BioWare van weleer. Het is geen Dragon Age: Origins 2, en dat zal een deel van de fans teleurstellen. Maar het is ook geen Anthem. Wat het wel is: een gepolijste, spectaculaire actie-RPG met memorabele personages, een sterk derde akte en genoeg diepgang om je 60 tot 100 uur zoet te houden. In een landschap vol eindeloze open werelden biedt deze gefocuste, goed geregisseerde ervaring een welkome afwisseling. BioWare leeft, al is het in een andere vorm dan voorheen.
