Marathon heeft een lange, roerige weg afgelegd voordat het op 5 maart 2026 eindelijk verscheen. Bungie, de studio achter Halo en Destiny, kondigde de extraction shooter al in mei 2023 aan als een reboot van hun allereerste franchisereeks uit de jaren negentig. Na een uitstel, interne onrust en een publieke controverse rond gestolen artwork, lag de druk enorm hoog. De grote vraag: kan het team dat ooit de console-shooter definieerde, nu ook het extraction-genre naar een hoger niveau tillen?
Het antwoord is genuanceerd. Marathon levert op bepaalde vlakken het allerbeste dat Bungie ooit heeft gemaakt, maar saboteert zichzelf met keuzes die het moeilijk maken om die kwaliteit te bereiken. Het is een game die je laat juichen en vloeken in dezelfde sessie.
Gameplay: vier seconden perfectie, herhaald tot in het oneindige
Een oud gezegde bij Bungie luidt: maak vier seconden gameplay die perfect voelen, en herhaal die zo vaak als je kunt. Die filosofie is in Marathon springlevend. De wapens voelen fenomenaal. Elk schot heeft gewicht, ritme en impact. Geweren klikken en knallen met een muzikaliteit die je bij geen enkele concurrent vindt. Schilden breken met een bevredigend gekraak, en de kogelmagnetisering is zo fijn afgesteld dat je je net iets beter voelt dan je werkelijk bent.
Het extraction-format past verrassend goed bij Bungie's DNA. Je dropt op Tau Ceti IV, een verlaten kolonie waar 30.000 zielen spoorloos zijn verdwenen, en verkent donkere gangen en neonverlichte ruines op zoek naar waardevolle loot. De spanning is oprecht: je weet dat andere Runners (spelers) in dezelfde ruimtes rondsluipen, en elk geluid kan het begin van een genadeloze vuurgevecht zijn. De time-to-kill is kort, wat betekent dat degene die het initiatief neemt bijna altijd wint. Dat maakt elke ontmoeting zenuwslopend.
Minder geslaagd zijn de hero-klassen, of 'Shells' in Marathon-jargon. Je kunt kiezen uit archetypes zoals de onzichtbare Assassin of de healende Triage, maar deze voelen generiek vergeleken met wat Apex Legends of Overwatch bieden. De abilities zijn functioneel, niet memorabel. Movement voelt over het algemeen vloeiend, maar valhoogteschade is onnodig frustrerend, en de 'heat'-meter (stamina) straft agressief spel net iets te hard af. Mantling over obstakels is hit-or-miss, wat in intense gevechten dodelijk kan zijn.
Presentatie: visueel meesterwerk, UI-nachtmerrie
Laten we beginnen met het positieve, want dat is overweldigend. Marathon is een van de mooiste shooters die ooit zijn gemaakt. De art direction combineert kille sci-fi-architectuur met felle neonkleuren en een retrofuturistische esthetiek die doet denken aan Blade Runner via een rave in Tokio. De verlaten structuren van Tau Ceti IV vertellen verhalen zonder woorden, en het lichtspel in de donkere gangenstelsels is ronduit cinematografisch. De muziek en geluidseffecten completeren het plaatje: elk wapen heeft een eigen audioproiel dat feilloos bijdraagt aan het Bungie-gevoel.
En dan de interface. Marathon's UI is door critici inmiddels 'fontslop' gedoopt, en die naam is verdiend. Het spel gebruikt meer dan twintig verschillende lettertypes, microscopische icoontjes die nauwelijks van elkaar te onderscheiden zijn, en een inventarissysteem dat aanvoelt als een belastingaangifte invullen onder tijdsdruk. Op console is het nog erger: de standaard besturing voelt traag en de menu's zijn niet geoptimaliseerd voor een controller. GamesRadar noemde de UI 'actief vijandig', en dat is geen overdrijving.
Content en progressie
De progressielus voelt in de eerste uren verslavend. Je pluist dichte menu's en upgradetrees uit om te bepalen welke map je nodig hebt voor een specifieke quest of item, en dan stort je je in het geveld met een plan dat vrijwel gegarandeerd in duigen valt zodra je andere spelers tegenkomt. Zelfs mislukte runs voelen productief, omdat je bijna altijd iets van progressie boekt. Die 'nog één rondje'-drang is sterk aanwezig.
De grote vraag is of die lus op de lange termijn standhoudt. Skill Up merkte terecht op dat de reden om te extracten en je loot te gebruiken op macroniveau niet helemaal overtuigt. De moment-tot-moment gameplay is briljant, maar wat je met al die spullen doet voelt nog wat hol. Dit is iets dat Bungie met updates kan verbeteren, maar het is een zorgpunt. Marathon kost €39,99 en biedt daarbovenop een premium battle pass en cosmetische microtransacties. De battle passes verlopen niet en alles is puur cosmetisch, wat fair is. Minder fair was de lanceercontroverse waarbij een pakket van €10 aan virtuele valuta net te weinig opleverde om een skin te kopen. Bungie heeft dit snel aangepast, maar het laat een bittere nasmaak achter.
Het oordeel
Marathon is een game van extremen. De gunplay is de beste in het genre, de visuele stijl is ongeëvenaard, en de spanning van een PvP-ontmoeting in een donkere gang is onvergetelijk. Maar de chaotische UI, het gebrek aan fatsoenlijke onboarding en de generieke heroklassen houden het terug van de top. Het voelt als een briljante motor in een auto met een dashboard dat je niet kunt lezen.
Voor wie is Marathon? Als je van extraction shooters houdt en bereid bent door een steile leercurve heen te bijten, wacht er een uitzonderlijke kern op je. Fans van Destiny's gunplay krijgen hier dezelfde kwaliteit in een compleet ander jasje. Maar als je een toegankelijke multiplayer-ervaring zoekt waar je direct in kunt springen, kijk dan eerst ergens anders. Bungie heeft een sterke fundering gelegd. Nu moeten ze erop bouwen.
