Het is bijna negen jaar geleden dat Slay the Spire in early access verscheen en daarmee een heel genre op de kaart zette. Zonder Mega Crits roguelike deckbuilder geen Balatro, geen Monster Train, geen Griftlands. Nu is het vervolg er, opnieuw in early access, en de vraag was simpel: kan de opvolger van een klassieker dezelfde magie vangen? Na tientallen runs en flink wat doden is het antwoord duidelijk. Slay the Spire 2 doet niet aan revolutie. Het doet aan evolutie, en dat is precies wat het nodig had.
Slay the Spire 2 is sinds 5 maart beschikbaar op Steam voor €22,99. Het is een early access-titel, wat betekent dat er nog content, balanswijzigingen en een 'true ending' aan zitten te komen. Maar laat je daardoor niet misleiden: wat er nu ligt, overtreft qua omvang het origineel bij diens volledige release.
Gameplay
De basis is vertrouwd. Je kiest een personage, beklimt de Spire via een vertakkende kaart, vecht turn-based gevechten uit met een kaartdek, en probeert met relics, potions en strategische keuzes zo ver mogelijk te komen. Sterven hoort erbij. Leren ook. Die kern was al briljant in 2017 en is dat nog steeds.
Waar het vervolg zich onderscheidt, is in de details. Er zijn nu vijf speelbare personages: de bekende Ironclad, Silent en Defect keren terug in vernieuwde vorm, aangevuld met twee compleet nieuwe gezichten. De Regent en de Necrobinder brengen frisse mechanica's die direct de deckbuilding verrijken. De Defect draait bijvoorbeeld nog steeds om orbs, maar de balans is dusdanig anders dat veterans opnieuw moeten leren.
Mega Crit heeft flink gesleuteld aan de systemen eromheen. Speciale events kunnen nu over meerdere acts heen lopen: je vindt een kaart in Act 1 die leidt naar een schatkist in Act 2, of een ei dat je bij een kampvuur moet uitbroeden (ten koste van een heal of upgrade). Het zijn kleine toevoegingen die de runs persoonlijker maken. Daarnaast zijn er nieuwe card modifiers die je kaarten laten hergebruiken, extra energy geven bij eerste gebruik, of defense cards laten groeien na exhaust. Het resultaat is meer build-flexibiliteit dan ooit.
De grote toevoeging is co-op voor maximaal vier spelers. Tijdens gevechten speelt iedereen tegelijk kaarten in real-time, wat zonder voice chat snel chaotisch wordt. Vijanden schalen mee met het aantal spelers: hun HP gaat flink omhoog en aanvallen raken iedereen. Uitgeschakelde spelers reviven automatisch na een gevecht. Je kunt bij kampvuren zelfs een teamgenoot healen in plaats van jezelf. Het is een compleet andere ervaring dan solo spelen en verrassend goed uitgewerkt, al mist er nog een oplossing voor wanneer iemand halverwege een run afhaakt.
Presentatie
Op het eerste gezicht lijkt Slay the Spire 2 sprekend op zijn voorganger, maar de nieuwe artstijl wint snel terrein. Personages zijn groter, animaties zijn uitbundiger (inclusief meer uitgewerkte vijand-doden), en het geheel voelt levendiger. Het is nog steeds 2D met paper doll-design, maar alles is strakker en expressiever dan voorheen.
De UI is merkbaar verfijnd. Na negen jaar feedback van de community voelt elke interactie soepeler dan in het origineel. Kleine dingen, zoals de mogelijkheid om op de kaart te tekenen (handig voor routeplanning, of gewoon om te doodlen), laten zien dat Mega Crit goed heeft geluisterd. Een leuk detail: de placeholder-art in MS Paint-stijl op sommige nog niet afgeronde kaarten en in de progressieboom is haast een charmeoffensief. Het herinnert aan de bèta van het eerste deel en de community omarmt het volledig.
Performance is uitstekend. Op Steam Deck draait het soepel en op reguliere PC's zijn er geen noemenswaardige problemen gemeld. Er is ondersteuning voor veertien talen, waaronder Nederlands. Wat je van een deckbuilder mag verwachten qua performance wordt hier ruimschoots geleverd.
Content en replaywaarde
Laten we daar even bij stilstaan: dit is een early access-game die nu al meer content biedt dan het origineel bij de volledige release. Drie acts, vijf personages, tientallen nieuwe vijanden en bazen, bergen kaarten, relics en potions. Het progressiesysteem, waarbij je na elke run EXP verdient om nieuwe kaarten en relics te ontgrendelen, geeft een constante reden om terug te komen.
De replaywaarde was al het sterkste punt van het origineel, en dat is hier niet anders. Elke run voelt anders dankzij de combinatie van willekeurige kaartaanbiedingen, events, relics en de keuzes die je op de kaart maakt. Met vijf unieke personages en de toevoeging van co-op zit je al snel in de honderden uren. Mega Crit heeft aangegeven dat de early access-periode waarschijnlijk een tot twee jaar duurt, met plannen voor meer content, game modes en een echt einde. Wie het origineel kent, weet dat de ontwikkelaar levert.
Wel moet gezegd worden dat de prijsstijging na early access al is aangekondigd. De huidige €22,99 is dus een instapprijs. Voor wat je krijgt is dat meer dan redelijk, zeker vergeleken met de €25 die Monster Train 2 bij launch kostte.
Het oordeel
Slay the Spire 2 doet wat de beste sequels doen: het neemt een formule die al bijna perfect was en maakt hem nog beter. Geen radicale vernieuwing, geen onnodige experimenten. Gewoon meer kaarten, meer personages, meer systemen en een verrassend sterke co-op modus, verpakt in een verfijnder jasje. Kotaku omschrijft het treffend: de vijver is nu een meer geworden.
Is het af? Nee. De placeholder-art, de ontbrekende true ending en de balansaanpassingen die ongetwijfeld nog komen, herinneren je eraan dat dit early access is. En het exclusieve PC-aanbod betekent dat console-gamers nog even moeten wachten. Maar voor iedereen met een PC en een liefde voor deckbuilders is dit nu al essentieel. Met 400.000 gelijktijdige spelers op launch en een 97% positieve score op Steam staat Mega Crit opnieuw aan de top van het genre dat het zelf heeft gedefinieerd.
Of je nu veteraan bent met duizend uur in het origineel of een nieuwkomer die zich afvraagt waar al die ophef over gaat: Slay the Spire 2 is de deckbuilder om te spelen in 2026.
