Dertig jaar Resident Evil. Dertig jaar zombies, virussen, onmogelijke puzzels en personages die weigeren te sterven. Met Resident Evil Requiem viert Capcom dat jubileum op de best denkbare manier: een game die het allerbeste uit de serie combineert in één samenhangend geheel. Nieuwkomer Grace Ashcroft kruipt door donkere gangen terwijl veteraan Leon S. Kennedy de zombiemassa's met kettingzagen te lijf gaat. Het klinkt als een recept voor een identiteitscrisis, maar het tegendeel is waar.
Het verhaal speelt zich decennia na de Raccoon City-uitbraak af. FBI-analyst Grace Ashcroft wordt op onderzoek gestuurd naar mysterieuze sterfgevallen onder overlevenden van de ramp. Wat begint als een forensisch onderzoek in een verlaten hotel, mondt al snel uit in een nachtmerrie wanneer antagonist Victor Gideon haar gevangen zet in het Rhodes Hill Chronic Care Center, een labyrint van afgesloten deuren en vleesetende horrors. Leon Kennedy, inmiddels ouder en getekend door jarenlange blootstelling aan het T-virus, komt haar te hulp.
Twee speelstijlen, één coherente ervaring
De briljante kern van Requiem zit in het contrast tussen de twee speelbare personages. Grace's secties zijn pure survival horror op z'n best. Je sluipt door claustrofobische gangen met nauwelijks munitie, moet zombies ontwijken die op elk moment van het plafond kunnen vallen, en lost puzzels op met lichaamsdelen als sleutels. De spanning is meedogenloos. Capcom's controle over sfeer en tempo is messcherp: een kinderrijmpje zaait onrust, een reeks jumpscares en red herrings volgt, en dan schuift een kolossale klauw angstaanjagend in beeld.
Grace beweegt bewust traag. Je kruipt voorzichtig langs patrouillerende zombies, gooit flessen als afleiding en gebruikt een bloedcollector om plasma van lijken te verzamelen, waarmee je medkits en hemolytische injectoren craft. Die laatste kun je in de ruggengraat van een nietsvermoedende zombie rammen, waarna die opzwelt en explodeert in een fontein van bloed. Het is even gruwelijk als bevredigend, en strategisch slim: gedode zombies hebben de neiging om te reanimeren en te muteren als je even niet oplet.
Leon's secties zijn het tegenovergestelde. Waar Grace sluipt, schiet Leon zich een weg door hordes ondoden met de efficiëntie van een one-man army. Deze secties spelen standaard in third-person en voelen als een directe opvolger van Resident Evil 4, compleet met headshots, executiebewegingen en ja, zelfs een kettingzaag. Het escaleert richting Dead Rising-niveaus van waanzin, en dat is precies het punt. Na de verstikkende spanning van Grace's avonturen voelen Leon's uitbarstingen als een welkome ontlading.
Visueel en technisch ijzersterk
De RE Engine blijft indrukwekkend. Requiem ziet er schitterend uit op alle platformen, met bijzondere aandacht voor lichtval en sfeer. De zombies zijn gruwelijk gedetailleerd: kogels scheuren rottend vlees van gezichten, oogballen bengelen aan hun stelen, en bloedspetters blijven persistent op muren staan, ook als je later terugkeert. Het is niet alleen cosmetisch: de zombies vertonen sporen van hun vorige leven. Schoonmakers vegen obsessief, verplegers flikkeren lichtschakelaars aan en uit, en bij een vleugelpiano zit een zombie enthousiast te spelen. Het is tegelijk grappig, triest en onheilspellend.
Op PS5 en Xbox Series X draait de game soepel in zowel performance als quality mode. PC-spelers profiteren van verrassend lage systeemeisen voor wat de game visueel biedt. Zelfs de Nintendo Switch 2-versie maakt een sterke indruk met DLSS-upscaling, al zijn er concessies in haartexturen en interne resolutie. Digital Foundry noemt de PS5 Pro-versie met ray tracing-effecten ronduit briljant.
Grace steelt de show
Het echte hart van Requiem is Grace Ashcroft. Waar Resident Evil-personages historisch gezien campy en overdreven zijn, is Grace verrassend menselijk. Haar ontwikkeling van een paniekgevoelige analyst naar een zelfverzekerde overlever is overtuigend en meeslepend. De voice acting van Angela Sant'Albano draagt daar enorm aan bij. Het is de eerste keer in de serie dat een nieuw personage zo sterk aanvoelt dat je hoopt dat Capcom er een heel nieuw hoofdstuk omheen bouwt.
Victor Gideon als antagonist maakt eveneens indruk. Zijn misvormde gezicht, vettige goggles en steampunk-uitstraling doen denken aan een macabere Emperor Palpatine. Hij is dreigend zonder te overdrijven, en zijn aanwezigheid hangt als een schaduw over het hele Rhodes Hill-complex.
Toch heeft Requiem niet alleen sterke punten. De campagne duurt circa tien uur, wat voor een game van 69,99 euro aan de korte kant voelt. Belangrijker: de tweede helft van het spel verschuift stevig richting actie, waardoor de genadeloze spanning van de openingsuren langzaam verdampt. Het is nog steeds uitstekend, maar de overgang van ademnood naar adrenaline is merkbaar. Wie puur voor de horror komt, zal de eerste helft missen als de kettingzagen beginnen te ronken.
Resident Evil Requiem is desondanks het sterkste mainline-deel in meer dan twintig jaar. Capcom heeft een game gemaakt die begrijpt dat Resident Evil niet één ding hoeft te zijn, maar die al zijn gezichten met vertrouwen draagt. De eerste helft behoort tot de allerbeste survival horror ooit gemaakt. De tweede helft is een spectaculaire, bloedbespatte achtbaan. Samen vormen ze een viering van dertig jaar Resident Evil die zowel nieuwkomers als veteranen iets te bieden heeft. En met Grace Ashcroft heeft de serie eindelijk een protagonist die je net zo graag wil beschermen als dat je met haar wil overleven.
Resident Evil Requiem is beschikbaar voor PS5, Xbox Series X|S, PC en Nintendo Switch 2 voor een adviesprijs van 69,99 euro.
