Na jaren van teasers, uitgestelde releasedata en torenhoge verwachtingen is Crimson Desert eindelijk hier. Pearl Abyss, het Zuid-Koreaanse team achter MMORPG-hit Black Desert Online, gooit het roer om met een singleplayer open-world actie-avontuur. Het continent Pywel is de speeltuin, en huurling Kliff is je gids. De ambitie druipt ervan af, maar de vraag is of al die ambitie ook daadwerkelijk samenkomt.
Het korte antwoord: soms briljant, soms frustrerend. Crimson Desert is een game die je constant verrast met zijn schaal en brutaliteit, maar net zo vaak struikelt over zijn eigen complexiteit.
Gameplay
Het gevecht is het grote verkoopargument en dat is terecht. De zwaardgevechten voelen stevig en gewichtig, met een ritme dat doet denken aan Devil May Cry. Kliff deelt klappen uit met een combinatie van wapens en vechtkunsttechnieken: schildbashes, zwaardcombinaties en spectaculaire afmaakbewegingen. Je kunt eenhandig met schild vechten, dualwielden, van afstand schieten met een boog, of zelfs ongewapend de strijd aangaan. Elke stijl heeft zijn eigen voor- en nadelen en de vrijheid voelt oprecht.
Het unieke leersysteem verdient extra aandacht. Kliff (en later de speelbare personages Damiane en Oongka) leert nieuwe technieken door vijanden ze te zien uitvoeren. Een ontwijkrol? Die moet je eerst tegenkomen. Een zware schoptechniek? Idem. Dit geldt ook voor informatie over de wereld: je leert ingredienten kennen door ze in winkels te bekijken, en namen van personages door met ze te praten. Het is een elegante manier om de overweldigende hoeveelheid systemen behapbaar te houden.
Maar dan zijn er de baasgevechten. Die schakelen plotseling over naar Soulslike-moeilijkheidsgraden met meerfasenaanvallen, wat botst met de verder vrij toegankelijke actie eromheen. In een van de vroege missies hak je moeiteloos door tientallen bandieten, om vervolgens vast te lopen op een driedelige eindbaas. De camera werkt ook niet altijd mee, het vergrendelingssysteem is onbetrouwbaar en in krappe ruimtes raakt het overzicht snel zoek.
Buiten de gevechten biedt Crimson Desert een overweldigende hoeveelheid systemen. Je kunt huizen kopen, je Greymane-kamp uitbreiden, paarden temmen, harnas verven, draken berijden, je paard Mario Kart-achtig laten driften, en zelfs transformeren in een vogelachtig wezen dankzij een mysterieuze veerkleed. Pearl Abyss gooit werkelijk alles tegen de muur. Soms werkt dat wonderlijk goed, op andere momenten voelt het alsof ze elke succesvolle open-world RPG van het afgelopen decennium in een blender hebben gegooid.
Presentatie
Visueel is Crimson Desert indrukwekkend. Het continent Pywel oogt schitterend: glooiende heuvels met wilde bloemen, donkere moerassen, torenhoge roodbosbossen en verstopte dorpjes die bijna sprookjesachtige gevoelens oproepen. De eerste grote regio, Hernand, baadt in een pastorale sfeer van bijenhouders, vissers en grazende herten langs krijtrotsen. Pearl Abyss bewees met Black Desert Online al dat ze prachtige werelden kunnen bouwen, en hier tillen ze die expertise naar een hoger niveau.
De technische staat bij de lancering is helaas minder rooskleurig. Er zijn meldingen van crashes op zowel PC als console, texture pop-in zelfs op de hoogste instellingen, en een opvallende bug waarbij Ray Reconstruction de regen visueel verwijdert. De PC-optimalisatie is op zich solide als alles werkt, met redelijke systeemvereisten voor een game van deze omvang. Maar Pearl Abyss heeft een flinke lijst bekende problemen gepubliceerd die patches vereisen. Op dit moment moet je rekening houden met haperingen.
Verhaal en content
Je speelt als Kliff, een stoere huurlingenleider wiens Greymane-compagnie uiteen is gevallen na een bloedige confrontatie met de rivaliserende Black Bears. Het verhaal volgt zijn zoektocht om de bende weer bij elkaar te krijgen, dwars door de politieke spanningen van Pywel heen. Het klinkt veelbelovend, maar de uitvoering laat te wensen over. Kliff is een generieke protagonist die fronst, bromt en af en toe bemoedigende woorden mompelt zonder ooit echt tot leven te komen. De bijpersonages zijn kleurrijker, maar Pearl Abyss' schrijvers lijken te denken dat overvloedig vloeken een persoonlijkheid vervangt.
Qua content is er meer dan genoeg. Reken op 60 tot 100+ uur voor de campagne, afhankelijk van hoeveel je afdwaalt. En afdwalen doe je, want de open wereld zit vol afleidingen. Het probleem is dat veel zijmissies neerkomen op standaard ophaal- en opruimwerk. Sommige bandieten-missies vragen je letterlijk om naar een locatie te gaan en honderden vijanden neer te maaien terwijl een percentage in de hoek van het scherm langzaam oploopt. Het trage verzamelen en craften, een erfenis van Black Desert Online, versterkt het gevoel dat het spel soms meer geeft om je tijd vast te houden dan om die tijd waardevol te maken. De te kleine inventory zonder opslagruimte in je basis maakt het extra frustrerend.
Crimson Desert werkt beter als sandbox dan als verhaal. Wie de gebaande paden verlaat en zelf avonturen zoekt in Pywel, vindt een rijkere ervaring dan wie blind de hoofdquest volgt. Met een verkoopprijs van rond de 70 euro krijg je ontegenzeggelijk veel game voor je geld, maar kwantiteit is niet altijd kwaliteit. Fans van enorme open werelden die niet bang zijn voor wat jank en systemen die niet altijd lekker in elkaar grijpen, vinden hier tientallen uren plezier. Wie een gepolijste ervaring verwacht, doet er goed aan een paar patches af te wachten. De basis is ambitieus en op momenten briljant, maar Pearl Abyss heeft nog werk te doen om die potentie volledig waar te maken.
