Elk jaar schildert de Paintress een getal op een kolossale monoliet, en iedereen van die leeftijd verdwijnt in rook. Tegen die achtergrond stuurt de stad Lumière jaarlijks een expeditie om haar te vernietigen. Geen enkele keerde ooit terug. In Clair Obscur: Expedition 33 leid je de drieëndertigste poging, en het is meteen duidelijk: het Franse Sandfall Interactive heeft iets bijzonders afgeleverd.
De game verscheen in april 2025 op PS5, Xbox Series X|S en PC (dag één op Game Pass) en veroverde direct critici en spelers. Met een Metacritic-score van 92 en een team van slechts dertig ontwikkelaars is dit een debuut dat menig gevestigde studio jaloers maakt. Bijna een jaar later verdient deze RPG nog steeds de aandacht.
Gevecht dat je wakker houdt
De kern van Clair Obscur is het gevechtssysteem, en dat is ronduit schitterend. Op papier is het turn-based, maar in de praktijk zit je constant op het puntje van je stoel. Tijdens vijandelijke beurten moet je aanvallen ontwijken of pareren met nauwkeurige timing. Een perfecte parry vertraagt de actie in slow-motion en geeft je een gratis tegenaanval. Het voelt als Sekiro, maar dan verpakt in een JRPG. Die spanning maakt dat je nooit achterover leunt, zelfs niet als de vijand aan zet is.
Wat het systeem echt naar een hoger niveau tilt, is de diversiteit per personage. Gustave bouwt charges op met elke klap en ontlaadt die in verwoestende Overcharge-aanvallen. Magiër Lune stapelt elementaire vlekken die haar spreuken versterken tot vernietigende combo's van ijs, vuur, bliksem en aarde. Maelle wisselt tussen offensieve en defensieve stances met haar rapier, terwijl Sciel kaarten speelt om vijanden te voorspellen en te manipuleren. Twee late-game personages gaan nog verder: eentje met een Devil May Cry-achtig beoordelingssysteem, de ander als Blue Mage die vijandelijke spreuken steelt.
Bovenop de vaardigheidsbomen zijn er Pictos: aanpasbare perks die je speelstijl drastisch veranderen. Het configureren van je party wordt daarmee bijna een minigame op zich. Het systeem is diep genoeg voor optimaliseerders, maar toegankelijk genoeg om zonder gids doorheen te komen. De keerzijde: het menu raakt rommelig zodra je vijftig-plus opties hebt, en de interface had beter gekund.
Een schilderij dat tot leven komt
Clair Obscur is visueel overweldigend. De wereld baadt in een surrealistische melancholie: zonovergoten bospaden maken plaats voor onderwaterlandschappen waar walvissen boven je hoofd zweven, verloren Belle Époque-steden grenzen aan abstracte scheepswrakken bewaakt door gotische ridders. Het voelt als een schilderij van Dalí dat is binnengeslopen in een FromSoftware-wereld. Unreal Engine 5 wordt hier uitstekend benut door zo'n klein team.
De soundtrack verdient apart lof. Zachtjes getokkelde snaren en pianoklanken begeleiden de rustige momenten, om bij gevechten om te slaan naar synths en rockgitaren. De voice acting is van hoog niveau dankzij een A-list cast die de emotionele momenten echt laat landen. De game draait stabiel, al is een SSD vereist op PC. Lokalisatie naar het Nederlands ontbreekt, maar de Engelse vertaling is uitstekend.
Sterfelijkheid als rode draad
Het verhaal duurt zo'n 35 uur en kent geen vulmateriaal. Elke scene dient een doel, elk gesprek onthult iets over de personages of de wereld. De thematiek rond sterfelijkheid, verlies en nalatenschap is zwaar maar oprecht. Een gesprek tussen twee ex-geliefden over kinderen krijgen in een wereld waar de dood willekeurig is, zet meteen de toon. Sandfall durft grote vragen te stellen zonder het antwoord voor je in te vullen.
De keerzijde van die strakke regie is dat de verkenning eronder lijdt. Dungeons zijn lineair, met weinig puzzels en beperkte zijpaden. Het doet soms denken aan Final Fantasy XIII: prachtig om doorheen te lopen, maar zonder de vrijheid die je zou willen. Een minimap ontbreekt bewust, wat soms voor frustratie zorgt in de latere doolhoven. De endgame biedt gelukkig extra dungeons en superbosses voor wie meer wil.
Het oordeel
Clair Obscur: Expedition 33 is het bewijs dat je geen gigantisch budget nodig hebt om een geweldige RPG te maken. Het gevechtssysteem behoort tot het beste dat het genre in jaren heeft voortgebracht, de art direction is uniek en onvergetelijk, en het verhaal raakt zonder in clichés te vervallen. De lineaire verkenning en soms onhandige menu's voorkomen dat het een perfecte score haalt, maar dat zijn kleine vlekken op een verder schitterend canvas.
Voor fans van turn-based RPG's is dit een absolute must. Voor wie normaal afhaakt bij het genre: de real-time elementen maken het gevechtssysteem toegankelijker en spannender dan vrijwel elke concurrent. En met een prijs van rond de vijftig euro, of gratis via Game Pass, is er weinig reden om deze expeditie over te slaan. Sandfall Interactive mag trots zijn op dit debuut. We kijken nu al uit naar wat ze hierna bedenken.
