Hideo Kojima is niet zomaar een gamemaker. Hij is een regisseur, filosoof en provocateur die toevallig in de game-industrie werkt. Met Death Stranding bewees hij in 2019 dat een triple-A game zonder traditioneel geweld, zonder duidelijke vijanden en met een postbode als held kon werken. Het verdeelde gamers als weinig andere titels. Nu, met Death Stranding 2: On the Beach, levert Kojima Productions een vervolg dat zelfverzekerder, emotioneler en simpelweg beter speelbaar is. De PC-versie verschijnt op 19 maart, geport door Nixxes Software, en geeft een heel nieuw publiek de kans om Sam Porter Bridges' nieuwste reis te ervaren.
Waar het eerste deel je door de verwoeste Verenigde Staten stuurde, speelt On the Beach zich grotendeels af in Australië. Na een korte maar aangrijpende proloog in Mexico, waarin Sam als alleenstaande vader voor baby Lou zorgt, wordt hij opnieuw de wereld ingestuurd. Het doel: een heel continent verbinden met het Chiral Network. Het is een bekende opzet, maar de uitvoering is verrassend fris.
Gameplay
Het hart van Death Stranding 2 draait nog steeds om het afleveren van pakketten door gevaarlijk terrein, maar dit keer met aanzienlijk meer variatie. De kern van voorbereiden, navigeren en aankomen blijft verslavend. Studeer je kaart, pak ladders en bloedgranaten in, en ga op pad. Maar waar het origineel gevechten als een noodzakelijk kwaad behandelde, omarmt het vervolg actie volledig.
Het stealth-systeem doet soms denken aan Metal Gear Solid V. Een verdovingsgeweer op afstand, vijanden markeren via je drone-metgezel Dollman, vijandige kampen observeren vanuit een uitkijktoren: het voelt allemaal verrassend goed uitgewerkt. Vijanden worden naarmate het spel vordert complexer, met gepantserde tegenstanders en vijanden die kwetsbaar zijn voor specifieke munitie. Het spel beloont zowel perfecte planning als improvisatie wanneer het misgaat.
De voertuigen spelen een grotere rol dan in deel één. Je scheurt over de stoffige outback op driewielige motoren of in bewapende pick-ups, wat de traversal sneller en dynamischer maakt. Dat is prettig, maar het maakt de ervaring ook wat minder contemplatief. De iconische momenten uit het origineel, waar je alleen door de regen sjouwde terwijl Low Roar opzwelde, worden hier deels vervangen door een actievere aanpak. Er zit zelfs een muziekspeler in waarmee je zelf playlists kunt maken, een luxe die tegelijk iets van de regie wegneemt.
Presentatie
Visueel is Death Stranding 2 ronduit spectaculair. Australië als setting biedt een heel ander kleurenpalet dan de mosgroene VS uit deel één. Rode woestijnen, ruige kustlijnen en surrealistisch mooie landschappen wisselen elkaar af. De Decima-engine wordt tot het uiterste gedreven en het resultaat is technisch indrukwekkend, met stabiele framerates en nauwelijks bugs. De PC-versie van Nixxes voegt daar unlocked framerates, ultrawide-ondersteuning en upscaling-technologieën aan toe.
De sterrencast levert opnieuw indrukwekkend werk. Norman Reedus draagt het spel als Sam met een kwetsbaarheid die dieper voelt dan in het origineel. Léa Seydoux keert terug als de mysterieuze Fragile, Elle Fanning brengt tienerenergie als Tomorrow, en regisseur George Miller is verrassend charmant als Tarman. De soundtrack wisselt tussen ijle synthpop en warme Americana, al mist het de consistente sfeer die Low Roar aan het eerste deel gaf. Het resultaat is breder maar minder samenhangend.
Verhaal en content
Zonder spoilers: het verhaal begint intiem en persoonlijk. Sam als vader, zijn band met Lou, de rust van hun leven in Mexico. Dan slaat het noodlot toe en wordt Sam opnieuw de wereld ingestuurd. Dit keer niet alleen, want On the Beach is nadrukkelijk een groepsverhaal. De bemanning van het onderzeeërschip DHV Magellan wordt gaandeweg een surrogaatfamilie. Kojima's thema's van verbinding, verlies en saamhorigheid zijn bekender geworden, maar verliezen niet aan kracht.
Met zo'n 35 uur voor het hoofdverhaal is er genoeg te doen. De lore is opnieuw diep en soms overweldigend, met acroniemen als APAC en concepten als Plate Gates en Beach Water die via een in-game encyclopedie (de Corpus) worden uitgelegd. Wie het eerste deel heeft gespeeld, pikt sneller aan. Voor nieuwkomers kan het jargon in het begin duizelen, al doet het spel meer moeite om toegankelijk te zijn dan zijn voorganger.
Het oordeel
Death Stranding 2: On the Beach is een betere game dan het origineel. Het gevecht is leuker, de wereld is gevarieerder, het verhaal raakt dieper. Maar het is ook minder radicaal. Het origineel durfde spelers urenlang alleen door de regen te laten lopen, met niets anders dan hun gedachten en een baby in een potje. Het vervolg biedt meer comfort, meer actie, meer controle. Dat is een bewuste keuze, en voor de meeste spelers de juiste.
Als je het eerste deel geweldig vond: je krijgt meer, beter, dieper. Als je afhaakt bij Kojima's eigenzinnige vertelling en zijn liefde voor eindeloze cutscenes, verandert dit deel dat niet fundamenteel. En als je op de grens zat, twijfelend of Death Stranding iets voor jou was, is On the Beach het moment om die sprong te wagen. Met de PC-release op 19 maart, compleet met technische verbeteringen van Nixxes, is er geen beter moment om aan te sluiten bij de Chiral Network.
